O pałacu Belweder

kwi 18, 2013 przez

O pałacu Belweder

W Warszawie, na skraju wiślanej skarpy położony jest pałac Belweder. Pierwszy pałac w tym miejscu istniał już w XVII wieku. Posiadłość ta wielokrotnie zmieniała swoich właścicieli, w roku 1767 pałac Belweder został własnością króla Stanisława Augusta Poniatowskiego. Po śmierci króla właścicielem Belwederu został królewski bratanek, a następnie rodzina Kickich. W 1818 roku rodzina Kickich sprzedała Belweder rządowi Królestwa Polskiego. Pałac został rezydencją naczelnego wodza Wojsk Polskich, Wielkiego Księcia Konstantego. Z jego polecenia zaczęto wznosić nowy pałac. Autorem projektu był Jakub Kubicki. Architekt nadał znajdującemu się wówczas na obrzeżach miasta pałacowi kształt wiejskiej rezydencji w stylu klasycystycznym, adaptując przy okazji elementy istniejącego już pałacu w stylu późnego baroku. Powstał piętrowy budynek główny, do którego zostały dodane załamane pod kątem prostym parterowe skrzydła. W 1822 roku na terenie parku otaczającego pałac zbudowano 3 pawilony: Świątynię Egipską, pomarańczarnię w stylu neogotyckim oraz zbudowaną w stylu klasycystycznym Świątynię Diany. Przez cały wiek XIX pałac w Belwederze był własnością rosyjskich carów. W latach I wojny światowej był siedzibą niemieckiego generał-gubernatora Hansa von Beselera. Po zakończeniu I wojny światowej był rezydencją Józefa Piłsudskiego. W okresie II wojny światowej Niemcy dokonali przebudowy pałacu. W latach II wojny pałac był siedzibą generalnego gubernatora, Hansa Franka. Zawieruchę wojenną pałac przetrwał praktycznie w stanie nienaruszonym.

czytaj dalej

Podobne wpisy

Tagi

Podziel się

O piramidzie Cheopsa

kwi 18, 2013 przez

O piramidzie Cheopsa

Już w czasach starożytnych piramida Cheopsa uważana była za jeden z siedmiu cudów świata. Z tych siedmiu ówczesnych cudów świata do naszych czasów pozostała jedynie ona. Piramida Cheopsa jest największą spośród piramid egipskich. Została wzniesiona dla faraona Cheopsa, który panował w Egipcie od roku 2551 przed naszą erą. Piramida zachowała się do naszych czasów w stanie niemal nienaruszonym. Zniszczony został jedynie jej liczący 9 m wierzchołek. Dlatego dzisiaj piramida Cheopsa liczy jedynie 137 m wysokości. Budowę piramidy Cheopsa rozpoczęto około roku 2650 przed naszą erą. Do budowy piramidy zostało wykorzystanych około 2 500 000 kamiennych bloków. Każdy z tych bloków waży średnio 2,5 tony. Budowa piramidy trwała przypuszczalnie 20 lat. Do dnia dzisiejszego jest zagadką w jaki sposób starożytni mieszkańcy Egiptu poradzili sobie z budową piramidy bez znajomości specjalistycznych urządzeń. Wielkie bloki skalne przesuwano przecież wyłącznie siła ludzkich mięśni wykorzystując do tego jedynie rolki lub płozy. Do dnia dzisiejszego zdumiewa precyzja z jaką zostały te wielkie kamienne bloki ułożone. Piramida Cheopsa ma wymiary: jej wysokość 137 m ( ze zniszczonym wierzchołkiem wysokość ta wynosiła 146, 59 m), 230,90 m to długość boku podstawy, ściany zostały wzniesione pod kątem 51 stopni. Piramidę wzniesiono z bloków piaskowca, które wydobywano w miejscowych kamieniołomach. Po jej wzniesieniu ściany piramidy zostały oblicowane wapiennymi płytami. Okładziny te nie zachowały się do naszych czasów.

czytaj dalej

Podobne wpisy

Tagi

Podziel się

Architektura gotycka Hiszpanii

kwi 18, 2013 przez

Architektura gotycka Hiszpanii

Na terenie Hiszpanii architektura gotycka rozwijała się początkowo na podobnych zasadach jak architektura gotycka we Francji. Jednak bardzo szybko na obszarze Hiszpanii narodziła się odrębna odmiana gotyku. Cechą charakterystyczną świątyń wznoszonych w tym stylu był wielki ołtarz, który umieszczano pośrodku kościoła. Ołtarz ten umieszczano w miejscu, w którym nawa główna krzyżowała się z transeptem. W ten sposób wnętrze świątyni dzielono na część prezbiterialną i część ogólną. Charakterystyczną cechą świątyń hiszpańskich jest również bardzo duża liczba bocznych kaplic. Warto wspomnieć, że świątynie, które wznoszono na terenie Andaluzji i Kastylii były świątyniami o charakterze obronnym. Przykładem takich świątyń są świątynie w Sewilli i Segowii. Świątynie wznoszone na terenie Andaluzji i Kastylii charakteryzowały się również wieloma elementami stylu mudejar. Z kolei na obszarze Katalonii wznoszono świątynie, dla których wzorami były kościoły wznoszone przez cystersów na obszarze Francji. Do najpiękniejszych przykładów hiszpańskich budowli sakralnych wzniesionych w stylu gotyckim należą między innymi katedry w Toledo i Burgos. W wieku XV charakterystyczną cechą hiszpańskiego gotyku był styl estilo florido, czyli styl kwiecisty. Odznaczał się on przede wszystkim bogactwem ornamentyki. Odmianą gotyku hiszpańskiego był także gotyk izabeliński. Z gotyku izabelińskiego narodził się styl plateresco. Styl ten był zapowiedzią hiszpańskiego stylu renesansowego. Przykładem tego stylu jest kościół San Pablo w Valladolid.

czytaj dalej

Podobne wpisy

Tagi

Podziel się

O budownictwie sakralnym

kwi 18, 2013 przez

O budownictwie sakralnym

W X i XI wieku kraje Europy Zachodniej stały się krajami bogatymi. Dobrobyt społeczeństwa zaowocował rozwojem budownictwa, a zwłaszcza budową nowych, wspaniałych świątyń. Rozwój budownictwa sakralnego w X i XI wieku zawdzięczamy przede wszystkim bogatym klasztorom. To one ściągały i zatrudniały przy budowie nowych świątyń budowniczych niemal z całego ówczesnego świata. Dzięki temu w budownictwie europejskim mogły krzyżować się różne tradycje architektoniczne, co w efekcie doprowadziło do powstania nowej tendencji w architekturze. Nowe tendencje w budownictwie narodziły się pod wpływem tradycji budowlanych starożytnego Rzymu, ale także pod wpływem kultury wschodniej, która napływała z Hiszpanii. Ten nowy styl architektoniczny narodził się w południowej Francji. Został on nazwany stylem romańskim. Architektura romańska jako materiał budowlany wykorzystywała głównie kamień. W tym okresie ściany wznoszone były z ciosów. W przypadku zbyt małej ilości tego materiału, ściany wznoszono z kamiennych okrzesków, a ciosami jedynie je licowano. Architektura romańska stosowała znane już antycznym architektom typy sklepień. Powszechnie stosowane były sklepienia krzyżowe i kolebkowe, znacznie rzadziej sklepienia kopułowe. Mury świątyń wznoszonych w stylu romańskim były bardzo grube, a wielkość otworów okiennych i drzwiowych ograniczona do minimum. W ten sposób architekci równoważyli nacisk masywnych sklepień. Budowle romańskie najczęściej wznoszono na planie bazylikowym. W świątyni romańskiej obowiązkowym elementem była apsyda.

czytaj dalej

Podobne wpisy

Tagi

Podziel się

Cechy architektury gotyckiej

kwi 18, 2013 przez

Jednym z ważniejszych stylów architektonicznych jest z całą pewnością styl gotycki. Budowle w tym styl z pewnością miał okazję widzieć każdy z nas. Spotkać je można bowiem w wielu miejscach. Aby poprawnie je rozpoznawać trzeba jednak wiedzieć, czym charakteryzują się obiekty wzniesione w tym stylu. Za najbardziej charakterystyczne elementy tego stylu architektonicznego uważa się sklepienie krzyżowo – żebrowe oraz łuk ostry. Trzeba jednak wyraźnie podkreślić, że te dwa elementy tak chętnie wykorzystywane przez architektów gotyku wcale nie pojawiły się w tym czasie, kiedy pojawiła się architektura gotycka. Obecne były już bowiem wtedy, kiedy dominował w architekturze styl romański. Architekci podkreślają jednak, że styl architektoniczny to nie pojedyncze elementy ale zespół tworzony przez szereg elementów, które muszą ze sobą odpowiednio współgrać. Mówiąc o gotyku trzeba podkreślić, że mimo tego iż czerpał z architektury romańskiej jednocześnie bardzo mocno ją zaprzeczał. Do cech charakterystycznych stylu gotyckiego zalicza się między innymi bardzo dużą strzelistość budowli. Również wertykalizm oraz dominacja kierunków pionowych nad poziomymi to cechy, które uznaje się za charakterystyczne dla stylu gotyckiego. Mury budowli w stylu gotyckim nie są już tak masywne jak te, które stosowane były w budowlach w stylu romańskim. Wznosząc budowle gotyckie stosowane lekką konstrukcję szkieletową, która sprawdzała się doskonale. Cechą charakterystyczną gotyku, która jednocześnie mocno odróżnia go od stylu romańskiego są również wielkie okna.

czytaj dalej

Podobne wpisy

Tagi

Podziel się

Architektura starożytnej Grecji

kwi 18, 2013 przez

Z całą pewnością współczesna architektura nie wyglądałaby obecnie tak jak wygląda gdyby nie osiągnięcia starożytnej Grecji w tej dziedzinie. Dlatego też każda rozmowa o dziejach architektury oraz zmianach jakim podlegała ona na przestrzeni wieków powinny obejmować również architekturę starożytnej Grecji. Budowlą, która w starożytnej Grecji była najbardziej charakterystyczna była świątynia. Jej podstawowy typ wzorowany był na megaronie, czyli jednoizbowym budynku, który wznoszony był na planie prostokąta. Wyposażony był on dodatkowo w przedsionek. W okresie archaicznym starożytnej Grecji świątynie były wznoszone z takich prostych materiałów jak drewno oraz cegła, która poddawana była jednak procesowi suszenia. Już jednak w VII wieku przed narodzinami Chrystusa zamiast cegły oraz drewna zaczęto wykorzystywać kamień. Dzięki temu wznoszone świątynie mogły być dużo większe. Tym samym przeprowadzono tak zwaną monumentalizację świątyń. Świątynie w starożytnej Grecji były miejscami, w których mieszkały bóstwa. W związku z tym zwykli wierni nie mieli do nich wstępu. Wierni, którzy chcieli oddać bóstwu hołd gromadzić się musieli przed wejściem do świątyni. To właśnie z tego względu świątynie starożytnej Grecji bardzo mocno były na zewnątrz ozdabiane. W przeważającej liczbie wypadków świątynie starożytnej Grecji były umieszczane na podwyższeniu, które na ogół miały trzy stopnie. Taki zabieg sprawiał, że świątynia wydawała się być Grekom dużo bardziej majestatyczna. Najbardziej znanym budynkiem starożytnej Grecji jest oczywiście Partenon.

czytaj dalej

Podobne wpisy

Tagi

Podziel się

Strona 1 z 212