O budownictwie sakralnym

kwi 18, 2013 przez

O budownictwie sakralnym

W X i XI wieku kraje Europy Zachodniej stały się krajami bogatymi. Dobrobyt społeczeństwa zaowocował rozwojem budownictwa, a zwłaszcza budową nowych, wspaniałych świątyń. Rozwój budownictwa sakralnego w X i XI wieku zawdzięczamy przede wszystkim bogatym klasztorom. To one ściągały i zatrudniały przy budowie nowych świątyń budowniczych niemal z całego ówczesnego świata. Dzięki temu w budownictwie europejskim mogły krzyżować się różne tradycje architektoniczne, co w efekcie doprowadziło do powstania nowej tendencji w architekturze. Nowe tendencje w budownictwie narodziły się pod wpływem tradycji budowlanych starożytnego Rzymu, ale także pod wpływem kultury wschodniej, która napływała z Hiszpanii. Ten nowy styl architektoniczny narodził się w południowej Francji. Został on nazwany stylem romańskim. Architektura romańska jako materiał budowlany wykorzystywała głównie kamień. W tym okresie ściany wznoszone były z ciosów. W przypadku zbyt małej ilości tego materiału, ściany wznoszono z kamiennych okrzesków, a ciosami jedynie je licowano. Architektura romańska stosowała znane już antycznym architektom typy sklepień. Powszechnie stosowane były sklepienia krzyżowe i kolebkowe, znacznie rzadziej sklepienia kopułowe. Mury świątyń wznoszonych w stylu romańskim były bardzo grube, a wielkość otworów okiennych i drzwiowych ograniczona do minimum. W ten sposób architekci równoważyli nacisk masywnych sklepień. Budowle romańskie najczęściej wznoszono na planie bazylikowym. W świątyni romańskiej obowiązkowym elementem była apsyda.

Podobne wpisy

Tagi

Podziel się