O obiektach chrześcijańskich

kwi 18, 2013 przez

O obiektach chrześcijańskich

W okresie IV wieku chrześcijaństwo zostało uznane za religię państwową. W okresie tym zaczęła się więc era wznoszenia nowych obiektów sakralnych. Wznoszone w tym okresie świątynie wzorowano na rzymskich bazylikach sądowych. Nowe kościoły budowane były na planie prostokąta. Wnętrza świątyń dzielono na 3 lub na 5 naw. Nawa środkowa była nawą najwyższą. Pokrywał ją dwuspadowy dach nazywany dachem siodłowym. Nawę środkową oświetlały okna, które wycinane były w górnych częściach ścian bocznych. Nazwy boczne były niższe od nawy środkowej. Od nawy głównej oddzielone one były rzędem kolumn. Ich strop, podobnie jak strop nawy głównej, był belkowany. Nawy boczne przykrywał dach jednospadowy, który nazywany był dachem pulpitowym. Nawy boczne oświetlały ciągi okien. Wejście do świątyni sytuowano w węższej, najczęściej zachodniej, części budowli. Poprzez to wejście można było wejść do zabudowanego podwórza, które miało kształt kwadratu. Po stronie przeciwnej do wejścia, już we wnętrzu bazyliki, budowano półkolistą wnękę. Wnęka ta nosiła nazwę absydy. Było to miejsce przeznaczone dla kapłana, który celebrował liturgię. Tuż przy budynku bazyliki wznoszono dzwonnice. Dzwonnice budowane były na planie kwadratu. W pobliżu bazyliki budowano także niewielkie rotundy, które pełniły rolę baptysterium. Do budowy pierwszych świątyń chrześcijańskich wykorzystywano kamień, który przekładany był cienką rzymską cegłą. Prawdopodobnie najstarsza świątynia chrześcijańska w naszym kraju została odkryta w 2009 roku na Ostrowie Tumskim w Poznaniu.

Podobne wpisy

Tagi

Podziel się